Geçtiğimiz yazıda Erich Fromm'un Sevme Sanatı kitabından söz etmiştik. Fromm, bu kitapta saygıyı, sevginin temel unsurlarından biri olarak ele alıyor. Ona göre saygı, birinden korkmak ya da çekinmek değil, onu olduğu gibi görebilmek ve kendi benliğini geliştirmesine izin verebilmekte saklı.
Aslında burada hepimizin zaman zaman düştüğü bir yanılgı var. Sevdiğimiz insanın bizim istediğimiz gibi davranmasını, kararlarını bize danışmasını, hatta kimi zaman bizim beklentilerimize göre yaşamasını isteyebiliyoruz. Peki, bu gerçekten sevgi mi, yoksa farkında olmadan karşımızdakini kendi isteklerimize göre şekillendirme çabası mı?
Bir insanı sevmek, onu kendimize bağımlı kılmak ya da hayatına yön vermek değildir. Kendi seçimlerini yapabilmesine, farklı düşünebilmesine ve bizden bağımsız bir birey olarak var olmasına da saygı duymaktır. Fromm'un vurguladığı gibi, insan ancak başkasına hükmetme ihtiyacı duymadan ayakta durabildiğinde gerçek anlamda saygı gösterebilir.
Nitekim Fromm, eski bir Fransız şarkısına atıfta bulunarak sevginin özgürlüğün çocuğu olduğunu söyler. Gerçekten de sevgi, zorlamayla, baskıyla ya da korkuyla büyüyemez. Bir insanın yanımızda kalmasını istiyorsak, ona gitme özgürlüğünü de tanıyabilmeliyiz. Zira saygının olmadığı yerde sevgi zamanla yerini kontrole, özgürlüğün olmadığı yerde ise bağlılık yerini mecburiyete bırakabilir.

ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.