Geçtiğimiz hafta yaşanan okuldaki silahlı saldırı olayının ardından bir gerçeği daha açık biçimde görüyoruz: Zorbalık artık sadece “çocuklar arasında yaşanan bir sorun” olarak değerlendirilmemelidir. Zira günümüzde zorbalık; günden güne büyüyor, şekil değiştiriyor ve sonu silahlı şiddete kadar varabiliyor.
Bugün bazı çocukların öfkelerini yönetmekte zorlandığını görüyoruz. Çünkü bunu öğrenebilecekleri alanlar giderek azalıyor. Evde iletişim zayıfsa, okulda yeterli destek yoksa ve ekranlarda sürekli şiddet öne çıkıyorsa, çocuk kendi yolunu çoğu zaman yanlış yerlerde arıyor.
Bu noktada ailelerin de omuzlarında önemli bir sorumluluk bulunuyor. Çocuğun davranışlarında görülen küçük değişimlerin dikkatle ele alınması gerekiyor. “Odasında sessizce oyun oynuyordu” denilen bir durum bile bazen anlaşılmayı bekleyen bir işaret olabilir. Ne izlediği, ne oynadığı, günümüz tabiriyle “takıldığı” arkadaşları, kimlerle vakit geçirdiği bilinmeli. Bu bir baskı değil, çocuğa gösterilen ilgidir.
Aynı şekilde ebeveynlerin de zaman zaman desteğe ihtiyacı olabilir. Öfke kontrolü, empati ve pozitif disiplin gibi konularda rehberlik almak bir eksiklik değil, tam aksine güçlü bir sorumluluk duygusudur.
Unutmamak gerekir ki görülmeyen, konuşulmayan ve ertelenen duygular bir şekilde kendini gösterir. Ne yazık ki çoğu zaman en sert haliyle…
Çocukları kendi hâline bırakmak yerine, onların yanında durmaya çalışmalıyız. Çünkü zamanında fark edilen küçük işaretler, ileride büyüyebilecek pek çok sorunun önüne geçebilir.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.