Kahramanmraş’ta bir lisede yaşanan olay hepimizi derinden etkiledi. Bir öğrencinin 5 tane sikahla okula girmesi, basit bir “zorbalık” olarak geçiştirilmemelidir. Bu, doğrudan hayata kasttır ve toplum olarak ciddiye almamız gereken bir alarmdır.
Peki çocukların bu öfkesi nereden geliyor? Merhameti kimden öğreniyorlar?
Çocuklar sadece söylenenleri değil, en çok da gördüklerini öğrenir. Evde kullanılan iletişim dili, okulda kurulan ilişkiler, ekranda izlenen içerikler… Hepsi bir araya gelerek onların dünyasını şekillendirir. Şiddetin normalleştiği bir ortamda büyüyen bir çocuktan, sağlıklı tepkiler vermesini beklemek ne kadar gerçekçi olur?
Artık tüm bu soruları yüksek sesle sormamız gerekiyor. Eğitimden aile rehberliğine, medya dilinden okul içi programlara kadar her alanda harekete geçmek zorundayız. Çünkü bu mesele yalnızca bir çocuğun değil, hepimizin geleceğinin meselesidir.
Her hafta bir çocuğun zorbalık nedeniyle zarar gördüğü ya da görme potansiyelinin olduğu bir ortamda sessiz kalmamalıyız. Okullarda sistematik zorbalıkla mücadele programları oluşturulmalıdır. Çocuklara sadece akademik bilgi değil, duygularını ifade edebilme becerisi de kazandırılmalıdır. Çünkü ifade edilemeyen duygular, çoğu zaman öfkeye dönüşür.
Çocukların en çok ihtiyacı olan şey; test çözmek, sınav başarısı ya da notlar değil, güvenli ilişkiler kurmak ve anlaşılmaktır. Onlara gerçekten vakit ayırıp kulak verdiğimizde, birçok sorunun büyümeden önce fark edilip çözülebileceğini görebiliriz.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.