Bazen insanın yapması gerekenleri bildiği halde hiçbirini yapmayı canı istemiyor. İşini seviyor, sorumluluklarının bilincinde, yapacaklarının farkında, hatta bitirdiğinde ne kadar rahatlayacağını da biliyor. Yine de başlamak gelmiyor içinden. Bir kitap alıp yatağa uzanmak, günü pijamalarla geçirmek öyle cazip geliyor ki. Üstüne yapılacaklar artarak biriktikçe bu isteksizlliğe bir de huzursuzluğun eklenmesi de cabası…
Böyle zamanlarda kendimize şunu sormak işe yarayabilir: Şu an biraz çabalarsam, akşama nasıl hissedeceğim? (Denendi, bende işe yarıyor.)
Cevap belli zaten. Birkaç saat çalıştıktan sonra içimiz rahatlayacak, günün sonunda kendimizi daha iyi hissedeceğiz. Hiç başlamazsak da aklımız yapılacaklarla meşgul olmaya devam edecek. Biz fiziken dinleniyor olsak bile zihnimiz bir türlü dinlenemeyecek.
Bugün ben de masa başına oturdum ve epey iş yaptım. Şimdiden daha iyi hissediyorum. Benim gibi çalışması gereken pek çok kişi olduğunu da biliyorum. Çok büyük bir motivasyon beklemek yerine sadece ilk adımı atmak; o masanın, işin artık her ne ise başına oturmak tek ihtiyacımız.
Tabi dinlenmek de en az çalışmak kadar önemli. Her an üretken olmak zorunda değiliz. Ama “ertelemek” ile “dinlenme”yi birbirine karıştırmamamız lazım. Dinlenirken zihnimiz rahatlar; erteledikçe yapılacaklar aklımızda dönüp durur ve üzerimizdeki baskı büyür.
Belki bugün kendimizden saatlerce çalışmayı beklemek yerine yalnızca başlamayı isteyebiliriz. Gerisi geldikçe kolaylaşabilir.
Hepimize kolay gelsin. Birbirimizden ilham almayı, birbirimize destek olmayı da ihmal etmeyelim.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.