Akşam kendine ayıracak bir saatin olsun istiyorsun. Ama telefonuna her bildirim düştüğünde bakıyor, gelen her ricaya yetişiyor, evde herkesin işi bittikten sonra kendine sıra gelsin diye bekliyorsun. Sonra gün bitiyor. Yine sana zaman kalmamış.
Daha az yorulmak istiyorsun. Birisi bir işi senden farklı yaptığında ise dayanamayıp elinden alıyorsun. “Ben yapayım, daha çabuk biter” diyorsun. Gerçekten de o iş daha çabuk bitiyor. Ama ertesi gün aynı iş yine seni bekliyor.
Peki istediğin şeyin hayatına girebilmesi için nelerin değişmesi gerektiğini düşünüyor musun? Yoksa mevcut düzenin içine biraz dinlenme, biraz özgürlük, biraz yenilik sığdırmaya mı çalışıyorsun?
Bazen bir şeyi istemekle ona yer açmak arasında kalıyoruz galiba.
Sorumluluklar paylaşılsın istiyorsun mesela. Ama paylaşmanın içinde bir başkasının yöntemine tahammül etmek de var. Havlular senin katladığın gibi katlanmayabilir. Bir iş senin uygun bulduğun saatte yapılmayabilir. Her şeyden haberdar olmayabilir, her aşamaya müdahale edemeyebilirsin.
Bunlara dayanamayınca yeniden devralıyorsun. Sonra da “Ben olmasam hiçbir şey yürümüyor” diye yakınıyorsun. Belki gerçekten uzun zamandır bütün yük sende. Ama sen her boşluğu anında doldururken bir başkasının sorumluluk almasına ne kadar alan kalıyor?
Yükünün azalmasını isterken kontrolün de aynı ölçüde sende kalmasını bekliyor olabilir misin? Başka bir deyişle, şikâyet ettiğin bu düzenin içinde vazgeçmek istemediğin bir şeyler olabilir mi?
Gel biraz da işin pek konuşulmayan tarafına bakalım. Her şeyi halleden kişi olmak seni yorarken bir yandan da seni besliyor olabilir. Aranan sensin, danışılan sensin, yokluğu hissedilecek olan sensin. Mesela bir gün herkes kendi işini halletse rahatlayacak mısın, yoksa kendini işe yaramaz mı hissedeceksin?
Bunu kendine sormak kolay değil, biliyorum. Çünkü şikâyet ettiğin bir düzenin içinde sana iyi gelen bir taraf bulunduğunu kabul etmek insanı huzursuz edebiliyor. Ama o tarafı görmeden neden aynı düzeni sürdürdüğünü anlamak da zorlaşıyor.
Başka bir örnek düşünelim. İş yerinde fikirlerinin duyulmasını istiyorsun. Toplantıdan çıkınca arkadaşına ne yapılması gerektiğini uzun uzun anlatıyorsun ama toplantının içinde söz almıyorsun. Biri önerine itiraz edebilir, bir soruya cevap veremeyebilirsin. Belki fikrin yeterince iyi bulunmaz.
Duyulmak istiyorsun ama henüz olgunlaşmamış bir düşüncenle görünmek istemiyorsun. Hep hazır, hep isabetli, hep etkileyici olacağın anı bekliyorsun. O sırada kendini senden daha hazır hissetmeyen biri konuşuyor, önerisi tartışılıyor, hatta bazen kabul ediliyor. Sen de neden fark edilmediğini düşünüyorsun.
Görünür olmanın içinde yanlış anlaşılmak, eleştirilmek, bazen de sıradan bulunmak var. Herkesin beğenisini garantiye almadan ortaya koyabileceğin bir fikrin, bir emeğin, bir sesin olabilir mi?
Sosyal hayatta da benzer şeyler yaşanıyor. Yeni insanlarla tanışmak istiyorsun ama davet edildiğin yere gittiğinde ilk yarım saatte kendini yabancı hissedip bir daha gitmemeye karar veriyorsun. Bir topluluğun içinde rahatça yer almayı istiyorsun. Fakat henüz kimseyi tanımadığın o ilk zamanları sevmiyorsun.
Yakınlık kurmak zaman alıyor. İlk sohbet her zaman akmıyor. Bazen sen soru soruyorsun, bazen sessizlik oluyor, bazen de o akşam beklediğin kadar eğlenmiyorsun. Yıllardır tanıdığın insanların yanındaki rahatlığı, yeni girdiğin bir ortamdan hemen beklediğinde kendine nasıl bir başlangıç şansı veriyorsun?
İstediğin hayatın bir görüntüsü var zihninde. Oraya varmış hâlini seviyorsun. Ama oraya giderken geçireceğin sıradan, aksak, biraz mahcup günleri pek hesaba katmıyorsun.
Üstelik bugün her şeyin en güzel hâlini görmeye alışığız. Düzenli evleri görüyoruz, o düzen kurulurken yapılan pazarlıkları pek görmüyoruz. Kendi işini yapan insanın esnek saatlerini görüyoruz, müşterisinden ödeme beklediği günü görmüyoruz. Birinin sahnedeki rahatlığını görüyoruz, sesinin titrediği ilk denemelerine denk gelmiyoruz.
Sonra kendi başlangıcımızı başkasının yerleşmiş düzeniyle kıyaslayıp bir şeylerin yanlış gittiğine inanıyoruz.
Oysa belki yalnızca işin sevmediğin kısmına gelmişsindir.
Burada her güçlüğe katlanmanı söylemek istemiyorum. Sürekli senden götüren bir durumla, yeni bir beceri edinirken yaşadığın rahatsızlığı ayırt etmek gerekiyor. Bir ortamda küçümsenmekle ilk kez bulunduğun için çekingen hissetmek aynı şey değil. Sorumluluğu paylaşmak da başkasının yapmadığı işi sessizce bekleyip sonunda yine üstlenmek demek değil. Bazen açık bir konuşma, somut bir görev paylaşımı, bazen de sınır gerekiyor.
Ama değişmesini istediğin her durum için kendine şu soruları sorabilirsin: “Bu gerçekten değişirse benim alıştığım hangi rahatlık bozulacak ve beni içten içe mutlu eden hangi histen mahrum kalacağım?"
Her şeyden haberdar olamayacaksın belki. Herkese yetişen kişi olarak anılmayacaksın. Bir süre iyi yaptığın şeylerle değil, öğrenmeye çalıştıklarınla görüneceksin. Bazı akşamlar telefonuna bakmadığında bazı konuşmaları sonradan öğreneceksin. Dünya sen yokken de devam edecek.
İstediğin değişim kadar bunlar da gerçek.
Belki bu yüzden küçük ama somut bir yerden başlaman iyi gelir. Kendine ayırdığın saatte her mesajı cevaplamamak. Devrettiğin işi, yalnızca senin yönteminden farklı yapıldığı için geri almamak. Bir toplantıda fikrini kusursuzlaştırmayı beklemeden dile getirmek. Yeni girdiğin bir ortam hakkında ilk sıkıntı anında hüküm vermemek.
Sonra da ne olduğuna bakmak. Gerçekten korktuğun şey mi oldu? Olduysa düşündüğün kadar ağır mıydı? Yoksa biraz huzursuz oldun ama günün devam mı etti?
Bazen hayatında yeni bir şeye yer açmanın bedeli, alıştığın rolünden biraz vazgeçmek oluyor. Her şeyi bilen, herkese yetişen, hiç yanılmayan kişi olma iddiasını gevşetmek…
Belki istediğin hayat için bugün daha fazlasını yapman gerekmiyordur.
Belki de bazı şeyleri artık aynı şekilde yapmayı bırakman gerekiyordur.
Hatırla istedim.
Sevgiler,
Didar
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.