Kendinle ilgili öğrendiğin her şey sana iyi geliyor mu?
Bir süredir kendini anlamaya çalışıyorsun belki. Okuyor, dinliyor, düşünüyor, davranışlarının nedenlerini merak ediyorsun. Neden sustuğunu, neden çabuk kırıldığını, neden bazı insanlara hayır diyemediğini fark ediyorsun. Bunlar kıymetli elbette. Ama bütün bunları öğrenirken kendine nasıl davranıyorsun, onu da merak ediyorum.
Eskiden yalnızca üzülüyordun mesela. Şimdi üzülürken bir de “Ben bunu hâlâ aşamadım mı?” diye kızıyorsun kendine. Bir söz canını yakıyor, hemen neden bu kadar etkilendiğini sorguluyorsun. Öfkeleniyorsun, sakin kalmayı beceremediğini düşünüyorsun. Bir gün hiçbir şey yapmak istemediğinde dinlenmeye fırsat bulamadan disiplinini, motivasyonunu, hayata yaklaşımını gözden geçiriyorsun.
Sanki içinde olan biten her şey, üzerinde çalışman gereken yeni bir eksiklik.
Peki bu kendinle ilgilenmek mi , yoksa sürekli kendinde düzeltecek bir şey mi aramak mı ?
İkisi birbirine benzeyebiliyor. İkisinde de kendine dönüyor, sorular soruyor, değişmek istiyorsun. Ama birinde kendini duymaya çalışırken diğerinde cevabı baştan vermiş olabiliyorsun: “Bende yine bir sorun var.”
Bir insanın sana söyledikleri gerçekten incitici olabilir mesela. Ama sen daha ne hissettiğini anlamadan neden bu kadar alındığını sorguluyorsun. Üzerindeki sorumluluklar gerçekten fazla olabilir. Sen ise yorulmanı zamanı yönetememeye bağlıyorsun. Belki o gün yalnızca birinin seni dinlemesine ihtiyacın var. Sen kendine yine yapılacaklar listesi çıkarıyorsun.
Her zorlanmanda önce kendinde bir kusur aradığında, içinde bulunduğun şartları da gözden kaçırabiliyorsun.
Bir de bildiğin için artık zorlanmaman gerektiğine inanıyorsun galiba. Sınır koymanın önemini öğrendiysen bir daha istemediğin bir şeye evet dememelisin. Duygularını tanıyorsan onları her zaman yönetebilmelisin. Kendine değer vermeyi konuşuyorsan bir başkasının tavrı seni sarsmamalı.
Böyle bir anlaşmayı ne zaman yaptın kendinle? Öğrendiğin her şeyin, insan olmanın güçlüklerini ortadan kaldıracağını kim söyledi?
Bir de kendini geliştirirken olmak istediğin insan gerçekten senin idealin mi ? Daha çok çalışmalı, daha sakin kalmalı, daha sosyal olmalısın… Peki bunlara sen mi ihtiyaç duyuyorsun, yoksa böyle olduğunda daha çok kabul göreceğine mi inanıyorsun? Belki daha girişken olmayı öğrenmek sana yeni kapılar açacak. Ama sırf herkes öyle olmanı bekliyor diye sessizliğini düzeltilmesi gereken bir eksiklik sayman gerekiyor mu? Kendinde değiştirmek istediğin bir şeye bakarken şunu da sorabilirsin: “Bu değişim bana nasıl bir hayat sunacak?” Cevabında hep başkalarının senden ne kadar memnun kalacağı varsa, kendi isteğini de duymak için biraz dur. Onay aldığın bir insana dönüşürken kendine yabancılaşman da mümkün.
Bazen ne olduğunu bilirsin, yine de canın yanar. Sana iyi gelmeyeceğini anladığın birini özleyebilirsin. Doğru bulduğun bir kararı verdikten sonra ağlayabilirsin. Bir konuda çok yol almışken yeniden aynı yerde zorlanabilirsin. Bunlar olduğunda bütün çabanı yok sayman gerekiyor mu?
Belki de öğrendiklerinin sana en çok yardım edeceği an, tam o an. Kendini yeniden yargılayacağın değil, bu kez yanında biraz daha şefkatle durabileceğin an.
“Kendimi kabul edersem değişmekten vazgeçmez miyim?” diye düşünüyor olabilirsin. Sanki kendine kızmayı bırakırsan hiçbir şey için çabalamayacaksın. Oysa değiştirmek istediğin bir davranışa, kendini aşağılamadan da bakabilirsin. “Bu konuşmada karşımdakini incittim, bunu telafi etmeliyim” demekle “Ben zaten ilişkileri hep mahvediyorum” demek sana aynı yolu açmıyor.
İlkinde yapabileceğin bir şey var. Diğerinde kendin hakkında verilmiş ağır bir hüküm.
Bu yüzden kendine sorduğun soruların tonuna biraz kulak vermeni isterim. “Yine neden böyle yaptın?” derken anlamaya mı çalışıyorsun, hesap mı soruyorsun? Vereceğin cevabı dinlemeye hazır mısın? Yoksa ne söylersen söyle kendini yetersiz bulacak mısın?
Belki bir dahaki zorlanmanda hemen çözüm aramadan önce durabilirsin. Ne olduğunu, ne hissettiğini, neye ihtiyacın olduğunu anlamaya çalışabilirsin. Bazen konuşmaya, bazen dinlenmeye, bazen de değiştirmek için destek almaya ihtiyacın vardır. Hepsine aynı anda karar vermek zorunda değilsin.
Her duygundan bir ders çıkarmadan geçirdiğin bir gün de olabilir. Yürüyüşe yalnızca hava almak için çıkabilirsin. Bir potcast yerine sevdiğin sanatçının şarkılarını dinleyebilirsin. Kişisel gelişim kitapları okumayı bırakıp sürükleyici bir romanı tercih edebilirsin. Sevdiğin biriyle otururken iletişim biçimini incelemek yerine sadece sohbetin içinde kalabilirsin. Hayatında kendini geliştirmeye çalışmak zorunda olmadığın anlara da yer olsun.
Çünkü sen yalnızca eksiklerini gidermek için yaşamıyorsun. Öğrendiklerinin, verdiğin emeğin, kendine gösterdiğin ilginin içinde biraz rahat edebilmeyi de hak ediyorsun.
Sevdiğin bir arkadaşın sana “Yine zorlandım” dese, bütün geçmişini önüne koyup hâlâ neden düzelemediğini mi sorarsın? Yoksa önce ne yaşadığını mı dinlersin?
Kendine de böyle yaklaşmayı deneyebilirsin. Gerektiğinde dürüstçe konuşarak, sorumluluğunu hatırlayarak ama her seferinde karşına geçmeden… Biraz da yanında durarak.
Kendine hep biraz daha iyileştiğinde, biraz daha öğrendiğinde, biraz daha değiştiğinde iyi davranacaksan, bugünkü seni kim sevecek?
Hatırla istedim.
Sevgiler,
Didar
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.