VEDA ETMEYİ HİÇ ÖĞRENEMEYENLER

VEDA ETMEYİ HİÇ ÖĞRENEMEYENLER

Veda üzerine çok şey söylenir. En kolayıdır: "Her veda bir başlangıçtır" demek. Ama değildir.

Bazı vedalar başlangıç değil, kapanıştır. Biter ve bir daha aynısı olmaz. Çocukluğuna veda edersin, bir daha çocuk olamazsın. Gençliğine, o sahildeki ilk gününe veda edersin.

Ama bir de bu fotoğraftaki gibi insanlar var. Veda etmeyi hiç öğrenememiş olanlar.

Bak, gün batımı saat 18:36. Işık tam denizden vuruyor, arkalarında dalgalar. Çakıllı bir kumsal. Adamın yüzünde o tatlı, huysuz bir ciddiyet var. Kadının yüzünde ise kocaman,

doya doya bir kahkaha. Kaç yıldır aynı kumsala geliyorlar kim bilir? Kaç kere aynı pozu verdiler?

İşte gerçek köşe yazısı burada başlıyor.

Biz vedayı hep büyük sanıyoruz. Ölüm, ayrılık, göç, ihanet. Oysa insan en çok küçük vedalara yeniliyor. Her akşam gün batımına veda ediyoruz. Her yıl bir yaşımıza. Her sabah uyandığımızda bir gün öncesine.

Ve insan ancak birine hiç veda etmediğinde anlıyor vedanın ne olduğunu. Bu iki insan gibi. Biri somurturken diğeri kahkahalar atabildiğinde. Biri düşecek gibi olduğunda diğerinin koluna girebildiğinde. Yıllar geçse de aynı karede durabilmeyi başardığında. Veda, aslında bir cesaret işi değildir.

Veda, bir mecburiyet işidir. Cesaret işi olan vedalaşmamaktır. Kalabilmektir.

Aynı kumsalda, aynı insanla, aynı kahkahayla yıllarca durabilmektir.

En ağır veda, bir daha aynı fotoğrafı çekemeyeceğini bilmektir. O yüzden bu fotoğraf çok kıymetli. Çünkü içinde hiç veda yok. İçinde sadece "iyi ki hala buradayız" var.

Eğer bir gün birine gerçekten veda etmen gerekirse, ardından güzel bir cümle bırakma telaşına düşme. Bu fotoğraftaki gibi bir an bırak.

Arkandaki deniz sesini, üstündeki gün batımını, yüzündeki o içten gülüşü bırak. Kelimeler unutulur, ama o an kalır.

Bu, en detaylı veda yazısıdır işte:

Veda etmeyi beceremeyenlerin, hep kalanların yazısı.

Hepinize iyi hafta sonları sevgili Denge okurları.