O kapı için randevu alınmaz.
“Geliyorum” demek gerekmez.
Üstün başın, hâlin, tavrın sorulmaz.
O ev hep oradadır.
Kapısı kilitli olsa bile sana açıktır.
Daha içeri adım atmadan mutfaktan gelen
koku
seni çocukluğuna götürür.
Ayak sesi duyuldu mu, iki çift göz kapıya döner.
Orası, sanki hiç gitmemişsin gibi girilen tek yerdir.
“Acıktın mı?” diye sorulmaz, tabak konur.
Yemezsen kızılmaz;
“Bir şeyin mi var?” diye bakılır.
Sessizliğin fark edilir,
iki lafın bile kıymetlidir.
Zaman orada yavaş akar.
Anne hâlâ sana bakarken tok musun diye düşünür.
Baba güçlü durur,
“Hoş geldin” der ama sesi bir tık incelir.
Ve bir gün…
Kimseye haber vermeden
o ev artık ev olmaktan çıkar.
Satıldığı için değil, kapıyı açanlar kalmadığı için.
O yüzden, hâlâ varken…
git.
Sarıl.
Otur.
Çay iç.
Birlikte yemek ye.
Gül.
Çünkü anne baba evi bâki değildir.
Benim artık o evim yok.
Bazı günler
o kapıyı bir kez daha açabilmek için
her şeyi verirdim.
İçeride onları,
“Geç kaldın” der gibi bakarken görmek için…
Eğer hâlâ o kapı açıksa, alışkanlık sanma.
İhmal etme.
Eve git.
Hemen.
Hepinize iyi hafta sonları, sevgili DENGE okurları.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.