• 18 Kasım 2026, Çarşamba

78 günümü aldılar, ama gazeteciliğe olan inancımı alamadılar!

Bazen insanın hayatında öyle günler olur ki takvimden düşmez, hafızasından da silinmez. Benim için son 78 gün tam olarak böyleydi.

Gazetecilik yaparken bir gün kendinizi haberlerin içinde değil, haberin konusu olarak bulacağınızı düşünmezsiniz. Başkalarının yaşadıklarını yazarken bir gün kendi yaşadıklarınızı anlatmak zorunda kalacağınızı da…

25 Ağustos’ta başlayan süreç, benim için yalnızca bir soruşturma değildi. Özgürlüğümden, ailemden, sevdiklerimden ve alıştığım hayattan uzak kaldığım 78 gündü.

Bir haber başlığı üzerinden başlayan tartışmanın beni cezaevine kadar götüreceğini elbette tahmin etmemiştim. 78 gün boyunca çok şey düşündüm. Gazeteciliği, mesleğimi, insanları, adaleti ve en çok da özgürlüğün ne kadar kıymetli olduğunu…

Cezaevinde insanın zamanı farklı akıyor. Dışarıda birkaç dakika olarak gördüğünüz şey, içeride saatlere dönüşebiliyor. Bir telefon görüşmesi, bir aile fotoğrafı, sevdiklerinizin sesini duymak… Dışarıdayken sıradan kabul ettiğiniz pek çok şey, içeride en büyük özleme dönüşüyor.

12 Kasım’da mahkeme salonunda karar açıklandı. Hakkımda 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedildi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildi ve tahliye edildim.

Tahliye olmak elbette önemliydi. Ancak 78 günün ardından özgürlüğe kavuşmanın sevincini anlatırken yaşananların üzerimde bıraktığı izleri yok sayamam.

Bu süreç bana bir kez daha gazeteciliğin ne kadar önemli, bir o kadar da sorumluluk isteyen bir meslek olduğunu gösterdi.

Haber yapmak kolay değil. Özellikle yerel gazetecilik… Bazen bir mahalledeki sorunu gündeme taşımak, bazen vatandaşın sesini duyurmak, bazen de kamuoyunun bilmesi gereken bir gelişmeyi haberleştirmek için büyük emek veriyorsunuz.

Ancak gazetecilik yalnızca haber yazmak değildir. Doğru bilgiye ulaşmak, kullanılan kelimelerin sorumluluğunu taşımak ve kamuoyunu bilgilendirirken meslek ilkelerinden ayrılmamak gerekir. Bu sorumluluğun farkındayım.

Fakat bir başka gerçeği de unutmamak gerekiyor: Gazetecilerin haber yaparken özgür olabildiği bir ortam, toplumun haber alma hakkı açısından da hayati önem taşıyor.

Ben bu 78 günde Özgürlüğümden uzak kaldım, ailemin yanında olamadım, hayatın akışını dışarıdan izlemek zorunda kaldım. Ama mesleğime olan bağlılığımı kaybetmedim.

Şimdi yeniden buradayım.

Yine Aydın’ın sokaklarını, mahallelerini, vatandaşın sorunlarını, kentin gündemini takip edeceğim. Yine haberlerin peşinden koşacağım. Çünkü gazetecilik benim için yalnızca bir iş değil, aynı zamanda bir sorumluluk.

Bundan sonra her haberi yazarken bu 78 günü de hatırlayacağım. Özgürlüğün değerini, bir insanın sevdiklerinden uzak kalmasının ne demek olduğunu ve gazeteciliğin taşıdığı sorumluluğu…

Beni merak eden, arayan, soran, destek olan herkese teşekkür ediyorum. Bu süreçte yanımda olanların desteğini unutmayacağım.

78 gün geçti. Ben yeniden kalemimin başındayım.

Çünkü bazı şeyler değişebilir ama insanın mesleğine duyduğu inanç, bütün yaşananlara rağmen ayakta kalabilir.

ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.