“Son zamanlarda aramızda bir şeylerin değiştiğini hissediyorum.”
Belki günlerce düşündükten sonra kurdun bu cümleyi. Haksızlık etmek istemedin, yoğun olabileceğini düşündün, biraz bekledin. Ama eskiden seni arayan, gününü merak eden, görüşmek için fırsat yaratan kişi artık çoğunlukla sen yazdığında cevap veriyor. Sen de ne olduğunu anlamak istiyorsun.
“Sana öyle gelmiş.”
Şimdi ne söyleyeceksin?
Eskiden ne kadar sık konuştuğunuzu mu anlatacaksın? Son buluşmaları kimin önerdiğini mi hatırlatacaksın? Bir yakınlığı konuşabilmek için telefonundaki mesajları delil gibi önüne mi koyacaksın?
Bir bakmışsın, konuşmaya geldiğin mesele geride kalmış. Sen fazla beklentili, fazla hassas, fazla sorgulayan biri olup olmadığını anlatmaya çalışıyorsun.
İlişkinizde ne olduğuna bakacaktınız. Konu yine sende neyin yanlış olduğuna gelmiş.
Bazen insanı en çok yoran şey, yaşadığı değişim kadar onu konuşabilecek bir yer bulamaması oluyor. Daha az görüşmeye bir açıklama bulunabilir. Yoğunluk, yorgunluk, duyguların değişmesi… Bunların hepsi konuşulabilir. Ama sen bir şey söylediğinde önce onu hissetmeye hakkın olup olmadığını tartışıyorsanız, asıl konuşmaya bir türlü başlayamıyorsunuz.
Netlik istiyorsun, “Çok yorucusun” deniyor. Verilen bir sözü hatırlatıyorsun, “Her şeyin hesabını tutuyorsun” cevabını alıyorsun. Başkalarının yanında yapılan bir şakadan incindiğini anlatıyorsun, bu kez de “Senin yanında hiçbir şey söylenmiyor” oluyor.
Belki gerçekten konuşurken zorlayan bir tarafın var. Söz kesiyor, aynı soruyu cevap beklemeden tekrar ediyor, öfkelenince suçlayıcı konuşuyor olabilirsin. Bunlara bakabilirsin elbette. Ama hangi davranışından söz edildiğini bilmeden bütün kişiliğini nasıl düzelteceksin?
“Dün konuşurken sözümü bitirmeme izin vermedin” cümlesinde üzerine düşünebileceğin bir şey var. “Sen zaten insanı tüketiyorsun” cümlesi ise seni, varlığının bütünüyle sorun olduğu bir yere itiyor.
Aradaki farkı önemsemeni isterim.
Çünkü bir tanımı çok duyduğunda onu kendi sesinle tekrar etmeye başlayabiliyorsun. “Ben biraz zor biriyim.” “Çok şey bekliyorum galiba.” “Her şeye alınıyorum.”
Sonra henüz ağzını açmadan kendini buduyorsun. Bir soru daha sormuyorsun. Kırgınlığını geçiştiriyorsun. İstediğin görüşmeyi önermiyor, merak ettiğin cevabı aramıyorsun. Daha kolay biri olmaya çalışırken ilişkide sana ait ne varsa yavaş yavaş geri çekiyorsun.
Peki aranızdaki huzur gerçekten arttı mı, yoksa sen daha az yer kaplamayı mı öğrendin?
Elbette ilişkinin başındaki yoğunluk zamanla değişebilir. Her gün uzun uzun konuşmamak, her boş vakti birlikte geçirmemek tek başına sevgisizlik anlamına gelmez. Sen yakınlığı sık iletişimde hissederken karşındaki daha seyrek görüşerek de bağlı hissedebilir. İhtiyaçlarınızın farklı olması mümkün.
Ama bu farkı konuşabilmeniz gerekir. “Ben bu kadar sık iletişim kurmaya ihtiyaç duymuyorum” diyen biri, sana kendisi hakkında bir bilgi veriyor. Sen de bunun sana uygun olup olmadığına bakabiliyorsun. “Normal bir insan bunu mesele etmez” dendiğinde ise kendi ihtiyacından utanman bekleniyor.
Birbirinize uygun olmayabilirsiniz. Bunun için birinizin kusurlu ilan edilmesi gerekmiyor.
Peki böyle bir konuşmanın içinde kendini nasıl koruyacaksın?
Belki önce anlatmak istediğin şeyi kendi içinde netleştirerek başlayabilirsin. Ne gözlemledin, bundan nasıl etkilendin, ne öğrenmek istiyorsun? “Artık beni önemsemiyorsun” dediğinde karşındakinin duygusuna sen karar vermiş oluyorsun. “Son birkaç görüşmeyi ben önerdim, senin de görüşmek isteyip istemediğini merak ediyorum” dediğinde ise konuşabileceğiniz somut bir durum ortaya koyuyorsun.
Bu, doğru kelimeleri bulursan mutlaka anlaşılacağın anlamına gelmiyor. Bir konuşmanın bütün sorumluluğunu da üzerine alma. Sen kendini anlatmaya çalışırken karşındaki de dinlemeyi seçmeli.
Sana “Yorucusun” dendiğinde hemen aksini ispatlamaya çalışmak yerine sorabilirsin: “Bu konuşmada seni zorlayan hangi davranışım?” Somut bir cevap varsa bakarsın. Gerekirse kendi payını kabul edersin. Ardından konuşmak istediğin meseleye dönersin: “Buna dikkat edebilirim. Peki aramızdaki değişim hakkında ne düşünüyorsun?”
Çünkü ifade biçimini konuşmanız, dile getirdiğin ihtiyacın ortadan kalktığı anlamına gelmiyor.
Bir de cevabı gerçekten duymaya hazır olup olmadığına bak. Belki karşındaki senin istediğin yakınlığı istemiyor. Belki ilişkiye senin kadar zaman ayırmaya niyetli değil. Bunu öğrenmek üzücü olabilir. Ama daha iyi anlatırsan başka bir cevap alacağına inanıp aynı konuşmayı defalarca yapmak da seni yorabilir.
Netlik istemek, karşındakinden mutlaka istediğin cevabı almak değildir. Verdiği cevabı, gösterdiği isteği ve davranışlarını birlikte değerlendirebilmektir.
Tek bir kötü konuşmayla bir insan hakkında hüküm vermek istemeyebilirsin. Haklısın. İnsan bazen savunmaya geçer, düşünmeden konuşur, sonra geri dönüp dinleyebilir. Bu yüzden yalnızca ilk tepkiye değil, sonrasında ne olduğuna da bak. Seni anlamaya çalışıyor mu? Söylediklerini düşünüyor mu? Kendi payından söz edebiliyor mu? Yoksa her konuşmanın sonunda yine yalnızca sen mi değişmen gereken şeylerle baş başa kalıyorsun?
Birinin sana verdiği isim, senin kim olduğunun kesin tarifi değil. Yine de kendine bakmaktan vazgeçme. Söylenenin içinden işine yarayanı alabilir, seni bütünüyle küçülten hükmü kabul etmeyebilirsin.
Belki senin de değiştireceğin davranışların var. Belki bazı ihtiyaçlarınız uyuşmuyor. Bunların ikisi de konuşulabilir.
Ama bir ilişkiyi sürdürebilmek için sürekli kendi gördüğünden, hissettiğinden, istediğinden vazgeçmen gerekiyorsa biraz dur.
Anlaşmak için kendini anlatıyorsun. Kendinden vazgeçmeye ikna olmak için değil.
Hatırla istedim.
Sevgiler,
Didar

ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.