Çocuklar küçük değildir.
Onlar sadece dünyaya yeni gelmiş, hatırlamayı henüz bırakmamış insanlardır.
Bir çocuk yağmur yağarken ıslanmak ister.Biz ise hasta olmaktan korkarız.Çocuklar zamanı ölçmez.Onlar için beş dakika sonsuzluktur,çünkü o beş dakikada bir böceğin
yürüyüşünü izlemek mümkündür.Biz büyüdükçe acele etmeyi öğreniriz.Onlar ise bize yavaşlamayı öğretir.
Bir çocuk ağladığında,aslında kalbi konuşur.Henüz duygularını saklamayı öğrenmemiştir.O yüzden çocukların gözyaşı saftır.
Bizimkiler ise çoğu zaman ertelenmiştir.
Çocuklar affetmeyi çok hızlı öğrenir.Çünkü kin tutmak için hafıza değil, yük gerekir.
Onların kalbi hafiftir.Ve belki de en ilginci şudur:
Bir çocuk kendini sevdirmez.
O zaten sevilecek haldedir.
Koşulsuz sevgiyle...
Büyüdükçe biz değer kazanmak için çabalarız.Oysa çocuk bize şunu hatırlatır:“Var olmak değerli olmak için yeter.”Belki de
çocuk yetiştirmiyoruz.Belki çocuklar bizi yeniden
yetiştiriyor, yeniden
keşfetmemizi sağlıyorlar...
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.