Kelebeğim…
Bir gün büyüyeceksin.
Belki bir sabah aynaya baktığında çocukluğunu özleyeceksin. Belki kalabalıkların içinde kendini yalnız hissedeceksin. Belki de hayatın tam ortasında, çok yorulduğun bir gün bu satırlara döneceksin…
İşte o zaman şunu hatırla:
Hayat herkese aynı yerden dokunmuyor.
Kiminin yolu daha uzun, kiminin yükü daha ağır oluyor. Ama insanı hayatta tutan şey, başına gelenler değil; kalbinin içinde taşıdığı sevgidir.
Ben sana kusursuz bir dünya bırakamam belki.
Ama ne olursa olsun iyi kalabilmenin değerini öğretmek istedim. İnsan kırıldığında da sevebilir, yorulduğunda da yeniden başlayabilir, bunu bil istedim.
Çünkü hayat bazen en güçlü görünen insanları bile sessizce yoruyor.
Bir gün başaracaksın…
Bir gün kaybedeceksin…
Bir gün çok sevileceksin…
Bir gün kalbin kırılacak…
Ama bütün bunların içinde kendini kaybetme kızım.
Kimsenin sevgisiyle büyüyüp küçülme.
Kimsenin eksikliğiyle değersiz hissetme.
Ve ne olursa olsun, içindeki ışığı söndürme.
Bu dünyada güçlü olmak bazen ayağa kalkmak değildir.
Bazen kimse görmezken ağlayıp yine de sabah gülümseyebilmektir.
Bazen herkese rağmen kalbini sertleştirmemektir.
İnsan en çok, hayat onu değiştirmeye çalışırken kim olduğunu koruyabildiğinde büyüyor.
Bir gün sen de kendi yolunu çizeceksin.
Belki korkacaksın.
Belki vazgeçmek isteyeceksin.
Ama bil ki, içinde sandığından çok daha büyük bir güç var.
Çünkü sevgiyle büyüyen insanlar, bir gün mutlaka yeniden ayağa kalkar.
Ve eğer bir gün kendini yalnız hissedersen…
Gözlerini kapat ve şunu hatırla:
Bu hayatta hiçbir çocuk yalnız büyümez aslında.
Bir annenin duası, sevgisi ve emeği yıllar geçse de insanın omzunda görünmez bir el gibi kalır.
Belki ben yanında olamam bazı anlarda…
Ama sana bıraktığım sevgi hep seninle olacak.
Ve şunu hiç unutma kızım;
Hayatta bazı kadınlar çocuklarını büyütürken aslında kendilerini yeniden var ederler.
Kimse görmeden yorulurlar…
Gece herkes uyuduğunda korkularıyla baş başa kalırlar…
Hem anne, hem baba, hem yol arkadaşı olmaya çalışırlar.
Bazen eksilirler ama çocuklarının yanında eksik görünmemek için yeniden toparlanırlar.
İşte bu yüzden, böyle kadınların çocukları hayata başka bakar.
Çünkü onlar sevgiyi sadece sözcüklerle değil, mücadeleyle öğrenir.
Bir sofranın nasıl emekle kurulduğunu…
Bir gülümsemenin bazen ne kadar büyük bir yorgunluğun içinden çıktığını bilirler.
Ve bir gün büyüdüklerinde fark ederler:
Kendilerini hayata hazırlayan şey, annelerinin mükemmel oluşu değil…
Vazgeçmeyişidir.
Eğer bir gün yolun yorulursa, dönüp geçmişine bak.
Orada seni büyütmek için kendi korkularını susturmuş bir kadın göreceksin.
İşte o kadının gücü, senin içinde yaşamaya devam edecek.
Çünkü annelik bazen sadece büyütmek değildir;
Bir çocuğa, hayat ne yaparsa yapsın yeniden ayağa kalkabileceğini hissettirebilmektir.
Seni çok seviyorum kızım.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.