Bazı insanlar artık sadece yorgun değil…
Gerçekten tükenmiş durumdalar.
Sabah uyanıyorlar ama içlerinden hiçbir şey yapmak gelmiyor.
Gülüyorlar ama o kahkahaların içinde bile bir kırgınlık var.
Kalabalıkların içinde durup kendilerini inanılmaz yalnız hissediyorlar.
Ve özellikle bazı kadınlar…
Herkes için güçlü olmaktan kendilerine ağlayacak yer bırakmadılar.
Kimini bir adam yordu.
Kimini hayat.
Kimini geçim derdi.
Kimini yalnızlık.
Kimini de yıllarca kimse tarafından gerçekten görülmemek…
Ama en acısı ne biliyor musunuz?
Bir süre sonra insan yaşadığı hayata alışıyor.
Kırgın yaşamaya…
Eksik hissetmeye…
Sevilmeden durmaya…
Hep idare eden taraf olmaya alışıyor.
İşte tam burada bir şey söylemek istiyorum:
Bu hayat sadece dayanmak için verilmedi bize.
Mutlu olmak da hakkımız.
Huzurlu hissetmek de…
Kendimizi değerli hissetmek de…
Bir insanın en büyük dönüşümü,
“Ben bunu hak etmiyorum artık” dediği yerde başlıyor.
Ve artık şunu da kabul etmek gerekiyor:
Herkesi ve her şeyi, yaşadığımız dönemin şartlarına göre değerlendirmek lazım.
Çünkü insanlar artık çok yorgun.
Geçim kaygısı var.
Gelecek korkusu var.
Mental yükler var.
Kimsenin dışarıdan görmediği savaşları var.
Bu yüzden bazen bir insanın sevgisizliği sevgisizlikten değil, tükenmişliğinden geliyor.
Sessizliği umursamazlık değil, yorgunluk olabiliyor.
Kırgınlıkları bile taşıyacak güç bulamıyor artık insanlar.
Ama tüm bunların içinde bile insanın kendine tutunması gerekiyor.
Belki bugün maddi olarak zorlanıyorsun.
Belki çok yalnız hissediyorsun.
Belki her şey üst üste geldi.
Belki de geceleri kimseye anlatmadan ağlıyorsun…
Ama ne olursa olsun, hâlâ buradasın.
Hâlâ ayağa kalkıyorsun.
Hâlâ devam ediyorsun.
Bu bile içinde hâlâ bir umut olduğunu gösterir.
Kimse gelip hayatını mucize gibi değiştirmeyecek belki.
Ama bir gün sen kendin için ayağa kalkacaksın.
Kendini seçmeye başladığında,
hayat da sana başka kapılar açmaya başlayacak.
Ve lütfen şunu unutma:
Kendini seçmek bencillik değildir.
Kendini seçmek; artık kendi canını da önemsemektir.
Bu yazıyı okuyan herkese söylüyorum:
Geç değil.
Yorgun olabilirsin ama bitmiş değilsin.
Hayat bazen en güzel başlangıçları, en karanlık dönemlerin içine saklar.
Belki bugün değil…
Ama bir gün dönüp bugüne baktığında diyeceksin ki:
“İyi ki kendimden vazgeçmemişim.”
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.