Takip Et

Cemre ŞAHİN KAZICI / Yüksek Mimar
[email protected]

PENCEREMDEN BAKARKEN - 1

3 Nisan 2021, Cumartesi

     

Yine yattıktan sonra 1-2 saat geçmiş olmasına rağmen fikir uçuşmalarından uyuyamadım. Gece 2’de kalkıp bir bitki çayı yaptım. Evlenirken bir zorunlulukmuş gibi alıp da neredeyse 4 yıldır hiç kullanmadığımız salondaki tekli koltuğa konuşlanıp pencereden dışarı bakayım karanlıkta belki kafam dağılır dedim. Giydirme cephe var alabildiğine geniş, perdeyi çektim sokak boyunca daldım gittim…

*

Babannemle dedem de gün boyu balkonlarındaki sedire oturur dışarıları izlerdi. Dedem arada çocuklara bağırırdı. Babannem de dedeme ‘ne bağırıyorsun’ diye kızardı… Cem Yılmaz’ın emekli albay esprisi geldi aklıma. Gittiler bu hayattan, babanneciğim ve dedeciğim… Hepimiz de sonsuza kadar burada kalacak gibi yaşıyoruz ya hayret. Şu pencereden yollara, evlere, okullara, elektrik direklerine, benzin istasyonlarına bak. İnsanoğlu kendinden önce bin yıllardır orada duran doğanın içine doğup, yarın öleceği belirsiz ortalama bir 80 yıl için talan edip gidiyor. Şurada boş kalmış bir arsa var, üzeri çayır çimen, arada bir çoban koyunlarını getirir otlatır o rezidansların arasında. Beni üzerine çokça düşündürten bir kare oluşuverir. Kimbilir o arsa için ne kavgalar dönmüştür, bir aile bu gece yine onu konuşup uyumuştur. Kimden miras? Kaça bölünecek? Kaç daire olacak, kaçı ona kalacak? Bir akraba küsmüştür, bir anne üzülmüştür, bir müteahhit demirini bağlamıştır. Göçebe dönem insanı daha naifmiş gibi gelir bana bu yüzden hep. Böyle sahip olma hırsı yerine doğaya, iklime, güneşe, rüzgara, nehire göre kendine rol biçer, usulca konar, usulca göçer…

*

Bu uzun yol, parke taşıydı biz taşındığımızda. Şimdi asfalt. İnsan eli geliyor toprağı sıyırıyor, üzerine kendi ürettiği yolunu seriyor, bir de refüje bir tutam toprak serpiyor. Orada büyüyen ağaç, pencereden bizi huzurlandırıyor. Çoğumuz yeşilinin toprağından sıyrılarak üzerine atılan betonla temellendiği bu evlerde oturup yeşili savunuyoruz. Bugün Ayçep Derneği Başkanı Mehmet Beyle tanıştım onunla da bu konuyu konuşmuştuk; İzmir-Denizli otobanı tarım arazilerini yok edecek. Hangi modern dönem girişimi tarım arazilerini yok etmedi? Yok ederken neler kazanıldı? Bu konu teknik açıdan derinlemesine bir konu, TMMOB olarak da bir toplantı yapacağız. Bu asfalt yolun da ucu uzaklarda Tellidede Mezarlığı’na çıkıyor. Nihayetinde doğaya karışıyoruz ve tarım arazilerini besliyoruz, gülümsetti bu düşünce beni… Kentteki mezarlıklarla ilgili de köşe yazısı yazmak istiyorum bir ara. Mimar gözümle, yarattıkları kaotik kentsel boşluk ilgimi çekiyor hep. Ama instagram hesabımdan anket açıp oylama yapmıştım. Mezarlıklar vs Turuncu Şerit Ayırıcılar anketi sonucunda ‘Aydın’ın Turuncu Bitki Örtüsü’ başlıklı yazımı yazmıştım. Bir gün mezarlıklarla ilgili de yazacağım. Mezarlıkları düşününce, mobilyalardan gelen genleşme sesi içimi ürpertti. Yattığım an uyuyabileceğimi hisseder hissetmez koşa koşa yatağa gidip yorganın altına saklanacağım. Küçük yaşınızdan beri bilirsiniz ki, yorgan ruhani varlıklarla mücadelede en dayanıklı kalkandır.

*

Karşıda bir evin ışıkları yanıp sönüyor. İki kişi var, yan cephede ışık yanıp söndü, sonra arka cephede bir ışık yandı; biri mutfaktan su içip yatak odasına gitti muhtemelen. Biri de ön cephede sanırım oturma odasında, karanlıkta ama televizyonun mavi mor ışıkları odayı aydınlatıyor. Anne ve çocuk olabilir. Ya da aynı anda uyumayan bir çifttir. Küs olabilirler mi? İleri sokaklarda geçtiğimiz hafta Necla Demirbaş cinayeti işlenmişti. Birlikte yaşadığı kişi kalbine 4 el ateş ederek öldürmüş, sonra kendi de intihar etmiş ama ölmemişti. İçimiz sızlamıştı yine her kadın cinayetinde olduğu gibi gözlerimizde yaşla göğsümüzde sıkışmayla yaşamaya mahkum bırakıldık bu ülkede. İstanbul Sözleşmesi’nin iptali ile içeriğini bile bilmedikleri halde ‘iptali bu kadar sorun oluyorsa, katiller bir şey kazanmıştır’ diyerek bu cinayetlere eğilim artmış olabilir mi? Bu katillerle aynı mahallede, aynı sokakta ve hatta aynı apartmanda yaşıyoruz da farkına varmıyoruz. Bu karşıda ışıkları yanan evdeki insanları tanımıyorum, belki de sürekli küsler ve şiddet uygulanan bir ev olabilir. Üst komşumu da tanımıyorum gerçi. Siz tanıyor musunuz? Yarın karısını öldürse şaşıracağınız biri mi? Ne garip hale geldik. Üst üste dip dibe yaşıyor, yolda görsek dahi tanımıyoruz…

*

Çok eskilerde daha çok komşuculuk varmış. Ben de babamın emniyetteki görevi nedeniyle ucundan bu ilişkiyi yakalayanlardanım. Tayinciydik ve çok taşındık. İzmir, Kars, tekrar İzmir ve çeşitli ilçeleri, Burdur, Elazığ… Hepsinde de lojmanlarda yaşadık. Lojmanlar çok sıcak yerler. Komşuculuk çok aktif, herkes ailecek birbirini tanıyor, özel günler birlikte kutlanıyor, polis çocuğu arkadaşlarımızla lojman sınırları içinde güvenle oyunlar oynuyor, geç saatlere kadar polis abilerin olduğu restoran kafelerde sohbetler ediyorduk. Elazığ’ın polis lojmanları içlerinden en sevdiğimdi. Polis arabası geçti şimdi sokaktan da ne tesadüf. Asker ailelerinde de olur, emniyette de olur. Görevdeki rütbeler kimi zaman aile ilişkilerinde de görülür. Hatta lojmanlardaki bloklar bile bu rütbelere göre belirlenir. Bu hiyerarşi dışarıdan çok can sıkıcı görülse de içindeyken alışıyorsunuz. Aslında bu -hiyerarşiye göre şekillenen mekânsal organizasyon- bir çalışma konusu olabilir, doktorada bir dersimde bunun üzerine makale yazabilirim. ‘Politika ve Mekan’ dersim buna uygun olur mu acaba? Bir düşüneyim. Küçük yaşlarımdan, protokol ortamlarında Vali Bey’in hanımına ‘Hanımefendi’ İl Emniyet Müdürü’nün hanımına ‘Ayşe/Fatma Hanım’ diye hitap etmesini bilirdim, öyle hitap ettiğimde de çevredekiler gülümserdi. Neyse ki biz çocuklar arasında böyle bir durum yoktu. Ben herkes için Cemre’ydim. Aslıhan, Aslıhan’dı ve Bilge, Bilgeydi… Hepimiz de poşetle lojmanın yokuşundan aynı sırada kayardık. Çocuk kalabilseydik ya… Keşke öyle bir seçenek olsaydı, belli bir yaşa gelince gökten dijital bir ekran inse ve ‘tamam mı devam mı?’ yazsa, ‘tamam’a tıklayıp öyle orada kalsaydık. Şimdi 30’uma ne kaldı 2-3 ay… Geçmiş son saniyeyi asla geri getiremezken önümüzdeki saniyeler nasıl hızlı geçiyor. Modern Family dizisini izliyorum bu ara, Manny öyle demişti ‘hayat şaibeli bir oyun, hep ölüm kazanıyor.’ Bir komedi dizisi için iddialı bir cümleydi ve yine fikir uçuşmalarından dizinin gerisini izleyememiştim. Beyazlarım da çıktı. Üniversite-1den beri saçımı boyatırken, son 2 yıldır boyatmayı bırakınca farkettim. Kuaför zaman kaybı gibi gelmeye başlamıştı ansızın, neyse böyle beyaz da ışıltı gibi fena değil. Yaşlandın Cemre saklayamazsın. (Devamı yarın) 



Yazarın Tüm Yazıları

Seçimler Yaklaşırken... Kimi Seçeceğinizin Farkında Mısınız?

23 Şubat 2024, Cuma

UZAY SİYASETİ

21 Ocak 2024, Pazar

YASAL HAKKINIZ OLAN SIĞINAKLARINIZA NE OLDU?

5 Ocak 2024, Cuma

100. YIL #CUMHURİYET

29 Ekim 2023, Pazar

SAVAŞ DURUMUNDA YER ALTI HASTANELERİ

19 Ekim 2023, Perşembe

MİMARLIK DÜNYAYI KURTARABİLİR

2 Ekim 2023, Pazartesi

‘MİMARLIK BÖLÜMÜ’ TERCİH EDECEKLER İÇİN REHBER

3 Ağustos 2023, Perşembe

SANDIKTAN NE ÇIKTI?

17 Mayıs 2023, Çarşamba

TABUTUMUN KIRMIZI KURDELESİ

25 Şubat 2023, Cumartesi

CANSIZ BEDEN

10 Şubat 2023, Cuma

BİR İLÇENİN İL STATÜSÜ KAZANMASI

25 Ocak 2023, Çarşamba

BELEDİYE BAŞKANININ PARTİ DEĞİŞTİRMESİ

23 Aralık 2022, Cuma

BİR ÇÖZÜM ÖNERİSİ: SOSYAL KONUTTA KİRALAMA SİSTEMİ

22 Kasım 2022, Salı

'SOSYAL KONUT HAMLESİ' NE DEĞİLDİR?

7 Ekim 2022, Cuma

ADALET NÖBETİNDE 100. GÜN

3 Ağustos 2022, Çarşamba

3 YENİ PAKETLE YANDAŞ DESTEĞİ

11 Mayıs 2022, Çarşamba

DEMOKRASİYE MESAİ ŞOKU

31 Ocak 2022, Pazartesi

ENES KARA

12 Ocak 2022, Çarşamba

İTİBARDAN TASARRUF DEVRİ

23 Aralık 2021, Perşembe

YILLARDIR SÖNMEYEN ...

7 Ağustos 2021, Cumartesi

KUTULARDA YAŞAMAK

30 Mayıs 2021, Pazar

‘YENİ’ ÜZERİNE SAYIKLAMALAR

10 Mayıs 2021, Pazartesi

şu BÜYÜKler

24 Nisan 2021, Cumartesi

PENCEREMDEN BAKARKEN - 3

5 Nisan 2021, Pazartesi

PENCEREMDEN BAKARKEN - 2

4 Nisan 2021, Pazar

PENCEREMDEN BAKARKEN - 1

3 Nisan 2021, Cumartesi

OTOPARKLILAŞTIRAMADIKLARIMIZDAN MISINIZ?

20 Mart 2021, Cumartesi

İLLA-HİYAT

6 Mart 2021, Cumartesi

AYDIN'IN TURUNCU BİTKİ ÖRTÜSÜ

20 Şubat 2021, Cumartesi

MİLLET KIRAATHANESİ & KİTAP KAFE

6 Şubat 2021, Cumartesi

YOLDA OLMAK

23 Ocak 2021, Cumartesi

ORTA'daki MAHALLE

9 Ocak 2021, Cumartesi

OTOMOBİL KRALİYETİ

26 Aralık 2020, Cumartesi

"TORPİLİN DİYORUM, KİM?"

12 Aralık 2020, Cumartesi

Hayalinizdeki Kent?

28 Kasım 2020, Cumartesi

CUMHURİYETİMİZ VE (ona yakışmayan) KENTLERİMİZ

14 Kasım 2020, Cumartesi

Cumhuriyetimiz ve Kentlerimiz / Deprem Kesintisi

31 Ekim 2020, Cumartesi

"DİKEY BAHÇESİZ YAŞAYAMAM"

17 Ekim 2020, Cumartesi

Bir Mimara Sarılın

3 Ekim 2020, Cumartesi

Taklitlerinden Sakının - 2

19 Eylül 2020, Cumartesi

Taklitlerinden Sakının - 1

5 Eylül 2020, Cumartesi

Depremde Romantik Yürüyüş

22 Ağustos 2020, Cumartesi

Ne Bu Sıcaklar?

8 Ağustos 2020, Cumartesi

Bir Ayasofya Hikayesi

25 Temmuz 2020, Cumartesi

Kamusal Geometri

18 Temmuz 2020, Cumartesi