Çocuklar Dünyaya Kullanım Kılavuzuyla Gelmezler

Çocuklar dünyaya geldiklerinde konuşamazlar ama her şeyi hissederler. Henüz kelimeleri yoktur; bakışlarıyla soru sorar, sessizlikleriyle cevap verirler. En çok da yetişkinleri izlerler. Ne dediğimizi değil, ne yaptığımızı kaydederler. Sonra da bize kayıtlarıyla ayna olurlar.

Bir çocuk düşüp dizini yaraladığında, acının şiddeti aslında dizinde değildir; bakışımızdadır. Panikliysek canı daha çok yanar, sakinsek hızla iyileşir. Çünkü çocuk için dünya, onu tutan ellerin güveni, özeni kadardır.

Çocuklar “neden” sorusunu sadece meraktan sormaz. Dünyayı anlamaya çalışırlar. Güneş neden batıyor, yağmur neden ağlıyor sanılıyor, kalpler neden bazen kırılıyor… Cevaplarımızdan çok yüzümüzdeki sabır onlara yol gösterir.

En ilginç yanı şudur: Çocuklar büyütülmez, çocuklara eşlik edilir.

Çocuklar biz öğrettikçe değil, birlikte yaşadıkça büyürler. Ve bir gün bir bakarız; biz onlara sabrı öğretmeye çalışırken, onlar bize anda kalmayı öğretmiş, biz paylaşmayı anlatırken, onlar bize sevgiyi hatırlatmıştır.

Belki de çocuklar, dünyayı düzeltmek için değil, büyüklere neyi unuttuklarını

göstermek için gelirler.