Aile Olmak

Aynı soyadını taşımak aile olmak değildir.

Aile olmak; zor günlerde birbirinin yanında durabilmek, mutlu günlerde birbirinin mutluluğunu çoğaltabilmektir. Birbirinin eksiklerini görmek değil, birbirinin yaralarını sarabilmektir.

Hayat bize birçok rol verir. Eş oluruz, anne oluruz, baba oluruz, kardeş oluruz, evlat oluruz. Zaman içinde yeni sorumluluklar edinir, yeni hayatlar kurarız. Ancak gerçek mesele, bu yeni rollerin eski bağlarımızı silmesine izin vermemektir.

İnsan ilişkilerinde en zor ama en değerli şey dengeyi kurabilmektir. Bir insan iyi bir eş olurken kardeşliğini unutmamalı, iyi bir evlat olurken eşini ihmal etmemeli, yeni bağlar kurarken eski bağlarını değersizleştirmemelidir. Çünkü hayat, birini seçip diğerinden vazgeçme sanatı değil; her ilişkinin hakkını verebilme olgunluğudur.

Çünkü insanın hayatına giren her yeni kişi kıymetlidir; fakat bu, yılların emekle ördüğü bağların değersizleştiği anlamına gelmez.

Aile olmak, haklı çıkma yarışından daha değerlidir.

Bazen insanlar kırılır. Bazen yanlış anlaşılır. Bazen gurur, sevgiden daha yüksek sesle konuşur. Ve ne yazık ki bazen insanlar, birbirlerini kaybetmenin eşiğine geldiklerinde haklı olmanın aslında ne kadar anlamsız olduğunu fark ederler.

Oysa hayat beklediğimiz kadar uzun değildir.

Bir gün aynı sofrada oturduğumuz insanların eksikliğini hissederiz. Bayramlarda, düğünlerde, doğum günlerinde ya da en sıradan bir günde... Bir sesin, bir gülüşün, bir "nasılsın" sorusunun ne kadar değerli olduğunu anlarız.

İnsan hayatta birçok başarı elde edebilir. Büyük evler, güzel arabalar, güçlü kariyerler kurabilir. Ama yıllar sonra geriye dönüp baktığında hatırladığı şeyler bunlar olmaz.

Hatırladığı şey; hastalandığında kapısını çalanlar, düştüğünde elini tutanlar, sevincine ortak olanlar ve gözyaşını sessizce silenlerdir.

Çünkü aile olmak kan bağıyla değil, gönül bağıyla anlam kazanır.

Birbirimizi değiştiremeyebiliriz. Her konuda aynı düşünmeyebiliriz. Hatta bazen birbirimizi anlamakta zorlanabiliriz. Ama bütün farklılıklarımıza rağmen birbirimizin hayatındaki yerini unutmadan yaşayabiliriz.

İnsanın en büyük zenginliği, kendisini koşulsuz seven insanların varlığıdır.

Bu yüzden aile olmak, sadece aynı kökten gelmek değildir. Aile olmak; kırgınlıkların önüne sevgiyi koyabilmek, gururun önüne merhameti koyabilmek ve gerektiğinde ilk adımı atabilecek cesareti gösterebilmektir.

Hayat çok kısa.

Bir gün dönüp baktığımızda; keşke daha çok sevseydim, keşke daha çok sarılsaydım, keşke daha çok anlayış gösterseydim dememek için bugün elimizdeki insanlara sahip çıkmalıyız.

Çünkü aile, insanın hayattaki ilk yuvasıdır.

Ve hiçbir yuva, içindeki sevgi kadar güçlü değildir.

Belki de hayatın sonunda hatırlayacağımız tek şey, birbirimize ne kadar yakın durabildiğimiz olacaktır.

Çünkü hayat, birini seçip diğerinden vazgeçme sanatı değil; her ilişkinin hakkını verebilme olgunluğudur.