Özlem Çerçioğlu bir dönem Aydın’da sadece seçim kazanmıyordu; gündemi belirliyordu. Basın gücü yüksekti, mikrofon uzatılırdı. Çıkıp sert konuşur, bağırır, çağırır, meydan okurdu. O özgüvenin arkasında hem siyasi zemin hem de seçmen inancı vardı.
Bugün tablo farklı.
Eski basın konforu yok.
Eskisi gibi sert çıkışlar yok.
Eskisi gibi rahat hareket alanı yok.
Çünkü siyaset zemindir. Zemin kaydığında ses tonu da değişir.
Bir dönem karşısında konumlandığı siyasi iktidara geçiş yapması, Aydın’daki algıyı kökten değiştirdi. Adalet ve Kalkınma Partisi saflarına geçiş sadece rozet değişimi değildi; yıllarca kurulan söylemin buharlaşmasıydı. Dün “karşı duruş” üzerinden inşa edilen siyasi kimlik, bugün “uyum” üzerinden yürütülmeye çalışılıyor.
Ama seçmen şunu görüyor:
Eskisi gibi yüksek perdeden konuşulamıyor.
Eskisi gibi sert çıkış yapılamıyor.
Eskisi gibi meydan okunamıyor.
Çünkü artık eleştirilen değil, eleştiriye açık olan bir pozisyon var.
Anketlerde ikinci sıraya düşmek tesadüf değil. Bu, siyasi ağırlığın hafiflemesidir. Bir zamanlar korkulan sert üslup bugün yerini kontrollü cümlelere bıraktıysa, bunun adı strateji değil; alan daralmasıdır.
Siyasette en büyük güç, rahatlıktır.
Rahat olan yüksek konuşur.
Rahat olan meydan okur.
Rahat olan risk alır.
Bugün o rahatlık yoksa, bunun sebebi dışarıdaki rakipler değil; içeride kaybedilen güven zemindir.
Ve en vurucu gerçek şudur:
Bir siyasetçi bağırmayı bıraktıysa sakinleştiği için değil, artık eskisi kadar güçlü hissetmediği içindir.
Aydın bunu görüyor.
Sessizce.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.