Kaan DİNÇ
kaandinc1998@gmail.com

Vakti Geldi

15 Nisan 2017, Cumartesi

     

Vaktiyle iki kardeş varmış, biri kız biri erkek. İki katlı, bahçesinde kuyu olan bir evde otururlarmış. Henüz çocukluk çağlarında olan bu kardeşler bir gün bahçelerinde oynarlarken kız olan kuyunun başına geçip ağlamaya başlamış. Hıçkıra hıçkıra ağlıyormuş. Erkek kardeş gelip sormuş: “Neyin var, neden ağlıyorsun?” diye. Ağlamaktan zor fırsat bulan kız, kardeşine dönüp: “Ben ağlamayayım da kimler ağlasın? Biz büyüyeceğiz, herkesler gibi evlenip çocuk sahibi olacağız. Yıllar sonrasında buraya ziyarete geldiğimizde çocuklarımdan biri bu kuyuya düşerse ben ne yaparım? Şimdi sen söyle ben ağlamayayım da kimler ağlasın?” demiş.

Hikayeye baktığımızda fazla söz bırakmıyor bizlere. Ertesi günün bile garantisi yokken yıllar sonrası için olumsuz düşünüp kendimizi mahvediyoruz. Ulaştığımız her nokta için bir sonrasını arzuluyoruz, yetiremiyoruz kendimize.

Yıllar önce bizlerle aynı topraklarda yaşamış, belki de aynı yere oturup aynı yöne bakmış bir filozofun tasviriyle: “Eğer öküzlerle domuzlar konuşabilseydi, yemden başka şey düşünenlerle alay ederlerdi.”

Bu karmaşaları bitirmenin vakti gelmedi mi?

Biraz dinginliğin, biraz sakinliğin ve biraz da maviliğin vakti gelmedi mi?