İnsan bazen başladığı işi bitirmek zorunda hisseder. Çünkü zaman harcamıştır, emek vermiştir, birilerine söz söylemiştir, kendi içinde bir karar almıştır. Bu yüzden yanlış giden bir şeyi kabul etmek zor gelir. Devam etmek daha kolay görünür. En azından dışarıdan bakınca daha kararlı durur.
Ama kararlı görünmek her zaman doğru yerde durmak anlamına gelmez. İnsan, yanlış olduğunu bildiği bir yolda yürümeye devam ederse sadece daha fazla yorulur. Bir süre sonra mesele hedefe varmak olmaktan çıkar. İnsan, sırf geri dönmemek için yürür hale gelir. Bu da ilerlemek değildir.
Geri dönmek, insanın kendini inkâr etmesi değildir. Tam tersine, kendine karşı dürüst olmasıdır. Yanlış karar verdiğini kabul etmek herkesin kolayca yapabildiği bir şey değildir. Çünkü insan kendi hatasıyla yüzleştiğinde yalnızca o kararı değil, o karara bağladığı bütün umutları da yeniden düşünmek zorunda kalır.
Yine de bazı dönüşler gereklidir. Bir iş, bir ilişki, bir plan ya da bir düşünce artık insanı taşıyamıyorsa orada kalmanın anlamı yoktur. Sadece “başladım” diye devam etmek, insanı güçlü yapmaz. Güç, bazen durup “buradan sonrası bana iyi gelmiyor” diyebilmektir.
Hayatta her dönüş kayıp değildir. Bazı dönüşler insanı daha doğru bir yere hazırlar. İnsan yürüdüğü yoldan geri döndüğünde eski haline dönmez. Ne yaşadığını bilir, neyi istemediğini öğrenir, hangi hatayı tekrar etmeyeceğini görür.
Bu yüzden bir yoldan geri dönmek de ilerlemektir. Çünkü ilerlemek, sadece ileri gitmek değildir. Yanlışı fark edip yön değiştirmek de insanın kendisi için attığı ciddi bir adımdır.
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir.